Tylko w Jezusie każdy człowiek znajdzie przestrzeń bezpieczeństwa i ochrony przed „złodziejem i przestępcą” i jedynie w Nim znajdzie prawdziwy pokarm. Zagroda stanowi taką przestrzeń dla owiec. W takiej zagrodzie, gdzie Pasterzem jest Jezus, szatan nie ma nic do powiedzenia.
Wezwanie Jezusa pozostaje ciągle aktualne i jest kierowane do każdego z nas. Módlmy się o siłę i odwagę, aby głosić Ewangelię swoim życiem.
Jezus mówi: zaproszę do szczęśliwej wieczności ze Mną każdego, kto będzie pożywał Ciało Moje i pił Krew Moją.
„Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo”...
Człowiek dotknięty chorobą, niepełnosprawnością, niedołężnością może doświadczać smutku, życiowego rozczarowania i bezradności. Jednak wspólnota Apostolstwa Chorych pokazuje i potwierdza, że nawet w sytuacji życiowych trudności i cierpień można być apostołem.
Bez tego niebiańskiego pokarmu nasze życie duchowe jest osłabione. Jezus nieustannie zaprasza nas do Siebie, oferując miłość, która jest jedynym prawdziwym Pokarmem. Jaka jest moja odpowiedź?
Dlaczego ja chcę być blisko Boga? Żeby zapewnić sobie bezpieczeństwo, powodzenie, zdrowie i opiekę? Czy po to, aby poznawać Go i upodabniać się do Niego, uczyć się kochać i czerpać z Niego siłę do tej miłości, poznawać Jego wolę i ją wypełniać?
Ta Ewangelia jest dla wszystkich zniechęconych, zasmuconych, którzy trwają w apatii, rutynie. Dla tych, którzy nie dowierzają, których serca nie „pałają”.
Wiara to nie tylko twarde stąpanie po ludzkiej ziemi, ale jak wyznajemy w Credo: poczęcie z Ducha Świętego, zmartwychwstanie czy świętych obcowanie, czyli Boska rzeczywistość nie zawsze mieszcząca się w ramach ludzkiego rozumu.
Nie buntuj się, jeśli twoje życie będzie okruszkiem, ułomkiem, pamiętając, że Jezus troszczy się o to, co najmniejsze, mało liczące się.