Powszechnie przełom XX i XXI wieku określany jest dobą depresji. Ocenia się, że na świecie jej objawy wykazuje ponad 350 milionów osób, a wiele danych wskazuje, że zachorowalność na depresję wciąż wzrasta.
O codziennych dylematach związanych z przebaczaniem i pojednaniem.
Przebaczać to nie zapomnieć, lecz pamiętać o Bogu, który stale przebacza. Boże przebaczenie jest siłą podtrzymującą świat w istnieniu.
Tylko Boża łaska może sprawić, że moje kamienne serce stanie się sercem z ciała, zdolnym do pojednania.
Wolontariusze okazują podopiecznym wsparcie bardziej od strony ludzkiej – relacyjne i materialne, zaś nadzwyczajni szafarze od strony duchowej, przynosząc chorym samego Boga.
Kończący się czas jubileuszy i roku kalendarzowego jest okazją, aby spojrzeć wstecz i podziękować Bogu za Jego łaski i prowadzenie, a także podziękować ludziom za zaangażowanie i trud apostolski.
Współcześnie dysponujemy wieloma rodzajami znieczuleń, które mogą być zależne od wymagań konkretnego zabiegu, jego czasu trwania, ewentualnych przeciwwskazań czy preferencji samego chorego.
Istnieją zawody tradycyjnie kojarzone z silnym etosem. Ich charakter wymaga, aby osoby je wykonujące wyróżniały się szczególną odpowiedzialnością, poprzez którą byłyby w stanie zasłużyć na zaufanie całego, a przynajmniej znaczącej większości społeczeństwa.
Przygotowany projekt francuskiej ustawy jest łudząco podobny do rozwiązań holenderskich sprzed prawie ćwierćwiecza. Niderlandy były pierwszym krajem, który zalegalizował eutanazję – w roku 2001.
Lekarz pochylający się z troską nad chorym jest pięknym, naturalnym obrazem tak oczywistym, jak widok matki pochylającej się nad dzieckiem. Rozmowa o eutanazji burzy to naturalne piękno i harmonię, wprowadza chaos, niepokój i lęk.