Rok 2024 w Apostolstwie Chorych przeżywaliśmy jako IX Rok Nowenny przed 100-leciem istnienia wspólnoty w świecie. Jego tematem była modlitwa. Z tej okazji przez cały rok zapraszaliśmy do lektury tekstów o modlitwie autorstwa ks. prof. Marka Chmielewskiego. W bieżącym numerze publikujemy ostatni odcinek tego cyklu.
Rozmowa z dr hab. n. med. Agnieszką Batko-Szwaczką, lekarzem kierującym Oddziałem Geriatrii w Górnośląskim Centrum Medycznym w Katowicach, kierownikiem Kliniki Geriatrii Wydziału Nauk o Zdrowiu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, konsultantem wojewódzkim ds. polityki senioralnej.
Pani Mirosława przekonuje, że gdyby jeszcze raz stanęła przed wyborem dotyczącym opieki nad swoimi rodzicami, podjęłaby taką samą decyzję. Nie wycofałaby żadnej ze swoich obietnic i deklaracji wobec nich. Lata opieki nad nimi były dla niej i całej rodziny czasem uczenia się miłości i praktykowania jej na co dzień.
Na niemal każdej fotografii z okresu śmiertelnej choroby Michelle Duppong jest uśmiechnięta i szczęśliwa. Swoje cierpienie ofiarowała za innych, w tym za swoich najbliższych i za nawrócenie uczestników spotkań ewangelizacyjnych.
Siłą człowieka jest Bóg. Proszę o otwarcie Pisma Świętego na Psalmie 144.
Czas Jubileuszu Kościoła oraz Jubileuszu Apostolstwa Chorych to czas świętowania, czas świadectwa, czas budowania nadziei. Przyjmując dar Jubileuszu Roku 2025, możemy – jak ukazuje to Papież Franciszek w bulli „Spes non confundit” ogłaszającej Jubileusz Kościoła – wyruszyć w drogę, by stać się pielgrzymami nadziei. Stać się nimi dla siebie, jak i dla innych.
Aldona o tym, że ma cukrzycę, dowiedziała się w dniu egzaminów na studia. Na skutek hipoglikemii (ostrego niedocukrzenia) zemdlała na sali egzaminacyjnej. Wezwano pogotowie i po rutynowych badaniach było jasne, że to klasyczna cukrzyca.
Rozmowa z ks. dr. hab. Antonim Bartoszkiem, prof. UŚ, autorem książki pt. „Apostolstwo Chorych. 100-letnie doświadczenie duchowe – podstawy teologiczne – perspektywy pastoralne”.
Służę duszpastersko chorym indywidualnie przybywającym do Sanktuarium, w szczególności udzielając im sakramentu namaszczenia chorych i spowiedzi. Równolegle pełnię obowiązki proboszcza w dziewiętnastu wioskach w okolicach Lourdes.
Czas w Sanktuarium był prawdziwie błogosławionym czasem. Było to dla mnie wydarzenie, którego wspomnienie jest wspierające na czas zwykłej, szarej codzienności. Wróciliśmy i przywieźliśmy tą dobrą atmosferę do domu, do rodziny.