Umiłowani przez Boga

Komentarz do fragmentu Ewangelii J 3, 16-18
Uroczystość Najświętszej Trójcy

Nieustannie zadziwia mnie świat stworzony przez Boga. I choć nie zawsze dostrzegam jego piękno, każdego dnia mogę zachwycać się wschodem lub zachodem słońca, potęgą gór, pięknem roślin czy doskonałością stworzenia. Każdy dzień, to wszystko, co nas otacza, jest dowodem olbrzymiej miłości Boga. To, że żyję; to, że mogę - mimo choroby – w miarę normalnie funkcjonować; to, że mam wokół siebie tak wiele bliskich mi osób – jest dla mnie dowodem miłości Boga. On na każdym kroku pokazuje mi, jak bardzo mnie kocha. Owszem, nie zawsze to dostrzegam, ale dzisiejsza Ewangelia jasno i dobitnie przypomina, że Bóg tak bardzo umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał.

Najpierw poświęcenie Ojca, który daje Syna, potem poświęcenie Syna, który oddaje życie, abyśmy mogli je mieć w wieczności. Jakich większych dowodów na miłość potrzebujemy? I kolejna ważna rzecz: ta miłość jest bezinteresowna, nikogo nie potępia, nie ocenia, nie stawia warunków – Bogu zależy na naszym zbawieniu, na tym, aby nas mieć u siebie! Wystarczy uwierzyć. Tylko tyle i… aż tyle! Czy zależy mi na życiu wiecznym?

Jako wierzący jesteśmy szczęściarzami – mamy Boga, który nas kocha, który się o nas troszczy, który nas prowadzi, nie tylko wtedy, kiedy jest łatwo i przyjemnie, ale właśnie przede wszystkim wtedy, kiedy jest trudno i ciężko. To On nadaje sens wszystkiemu. Czasem zastanawiam się, o ile trudniej przebiegałaby moja choroba, gdybym nie wierzyła, że On nade mną czuwa. Do dziś bardzo mocno brzmią mi słowa, które dostałam SMS-em, gdy leżałam na OIOM-ie: „Jesteś w Jego rękach”. Dokładnie tak było. Byłam i ciągle jestem w Jego rękach. Wierzę w to głęboko. Każdy z nas ma miejsce w sercu Boga. A czy Bóg znalazł miejsce w naszych?

Autorzy tekstów, pozostali Autorzy, Rozważanie, Komentarz do ewangelii