Obumrzeć!

Komentarz do fragmentu Ewangelii J 12, 24-26
III tydzień wielkanocny

Pamiętam z dzieciństwa, jak wiosną obsiewano pola zbożem. Ziemia przez jesień i zimę była nieużyteczna, ale gdy tylko można było rozpocząć orkę, pojawiali się rolnicy, także mój tata. Przed samym wysiewem sprawdzał dłonią, czy ziemia jest już odpowiednio nagrzana przez słońce, bo gdyby była zbyt zimna i mokra, ziarno mogłoby zgnić, zamiast obumrzeć i wydać plon.

Wszystko ma swój czas pod słońcem… prawda?

Jak oni, rolnicy – siewcy, nie mogli się już doczekać wyjścia na pole i wrzucenia ziarna w glebę! Było w tym coś mistycznego i boskiego, w tym ich oczekiwaniu i działaniu. Mieliśmy małe gospodarstwo, więc tata obsiewał wszystko ręcznie, mimo że inni już używali traktorów i siewników. Myśmy orali konno i siali ręcznie. Dane mi było wraz z tatą, pod jego bacznym okiem, siać pszenicę, żyto i owies! Nie sądziłem wtedy, że dane mi będzie kiedyś, jako diakonowi, siać Słowo Boże. Dar i tajemnica!

„Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne”. „Błogosławiony jesteś, Panie Boże Wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, który jest owocem ziemi i pracy rąk ludzkich; Tobie go przynosimy, aby stał się dla nas chlebem życia”.

Dziś moje życie, które zostało „wrzucone” i poczęło się pod sercem mojej mamy, Tobie ofiaruję, Panie Boże wszechświata, wraz z całą historią mojego życia. Niech służę i obumieram każdego dnia dla braci... dla Ciebie, o Najwyższy, Święty, Miłujący. Niech to ziarenko mojego życia, które kiedyś zostało „wrzucone” pod serce mojej mamy – zdrowie i choroba, radość i smutek, przeszłość i teraźniejszość, wszystko, czym jestem i co posiadam, moja nędza, słabość i grzech, a także wszystkie dobre owoce mojego życia – oddaję Tobie, o Najwyższy, Święty, Miłujący. Niech umrę dla świata, a żyję dla Ciebie, Panie. Amen.

Autorzy tekstów, pozostali Autorzy, Rozważanie, Komentarz do ewangelii