Niedziela z widokiem na Piątek

Niedziela Palmowa – czas radości i triumfu. Pamiątka uroczystego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. Razem z niezliczonym tłumem chcemy krzyczeć z radości: „Hosanna Synowi Dawidowemu!”, ścieląc przed Nim swoje szaty i machając z radością palmami. Takie okrzyki w historii Izraela towarzyszyły triumfalnemu królewskiemu orszakowi wjeżdżającemu do Jeruzalem. Jezus wjeżdżający do Miasta Świętego na oślątku jest obwołany Królem. Jeszcze kilka dni, a Jezusowym tronem będzie krzyż, koroną Jego – upleciony cierniowy wieniec, królewską szatą – wojskowy szkarłatny płaszcz. W sposób szczególny oddaje królewskość Jezusa ewangeliczna scena z rzymskiego pretorium, w którym to żołnierze wyszydzili Jezusa, oddając Mu hołd. Choć z pogardą traktują oni Jezusa (nazywając Go królem), nieświadomie przyznają, że zbawienie dotrze również do nich samych, czyli do pogan.

Od Niedzieli Palmowej jest już blisko do Wielkiego Piątku. Nie minie bowiem pięć dni, a tak samo głośno tłum będzie krzyczeć „Ukrzyżuj go!”, a tymi samymi palmami, które rozkładali Jezusowi do stóp, będą szydzić z Niego, bijąc Go po twarzy. Bo to ci sami ludzie, którzy krzyczeli „Hosanna!” żądali potem śmierci Jezusa. Teraz lepiej rozumiem, dlaczego Niedzielę Palmową nazywa się Niedzielą Męki Pańskiej.

Widzimy dziś Ciało Chrystusa z Jego oszpeconym obliczem, umęczonymi nogami, przebitymi rękami i otwartym bokiem. Czy jestem w stanie patrzeć dalej, poza rany, by ujrzeć, że one dają mi życie? Czy jestem w stanie spojrzeć także na swoje rany, by dojrzeć w nich coś, co mnie prowadzi do Boga? Czy może widzę tylko krew i śmierć?

Autorzy tekstów, Cogiel Renata Katarzyna, Polecane, Nasze propozycje