Zmartwychwstały Pan we wspólnocie Kościoła

Komentarz do Liturgii Słowa: Dz 3, 1-10; Łk 24, 13-35
Środa w oktawie Wielkanocy 

Dzisiejsza liturgia słowa opisuje dwa spotkania z żyjącym Jezusem. Pierwsze miało miejsce w samym dniu zmartwychwstania. Jezus dołączył do wędrówki uczniów zdążających do Emaus. Szli przygnębieni i sfrustrowani. Nie rozpoznali Pana mimo, że mieli Go w zasięgu ręki. Jezus nie obraził się, szedł z nimi, rozmawiał, tłumaczył. Wreszcie poznali Go w gospodzie przy łamaniu chleba. Zadaniem współczesnego Kościoła jest być blisko ludzi mimo, że ludzie nie rozpoznają w nim obecności Jezusa. Kościół winien wspierać, słuchać, nieść umocnienie. A także pięknie sprawować liturgię, szczególnie Eucharystię, by w gestach podczas niej wykonywanych pomóc ludziom rozpoznać Pana. 

Z kolei wydarzenie opisane w Dziejach Apostolskich miało miejsce krótko po zesłaniu Ducha Świętego. Człowiek chromy prosił apostołów Piotra i Jana o jałmużnę. Piotr odpowiedział: „Nie mam srebra ani złota (…) ale co mam, to ci daję: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!”. Nastąpiło uzdrowienie. Piotr dał więcej niż tamten prosił. Wszystko uczynił w imię żyjącego Pana. Współczesny Kościół jest wezwany, by przybliżać ludziom, szczególnie chorym i potrzebującym, uzdrowieńczą obecność Zmartwychwstałego Jezusa. Winien to czynić przez aktywną pomoc oraz duchowe wsparcie. Wśród zbawczych środków, które posiada Kościół, jest sakrament namaszczenia chorych. W sakramencie tym chory może doświadczyć obecności żyjącego Jezusa.