Odkupieni drogocenną Krwią
Ten, kto żyje wiarą, nadzieją i miłością, ten przeżywa życie spokojnie i radośnie, widzi jego sens, nawet pośród chorób, cierpień i niedołężności.
2026-05-27
Komentarz do Liturgii Słowa: 1 P 1, 18-25; Mk 10, 32-45
VIII tydzień zwykły
Grzech pierwszych rodziców ściągnął na świat liczne nieszczęścia, cierpienia oraz przede wszystkim śmierć. Pierwszy grzech sprawił, że grzechy ludzi zaczęły się w świecie namnażać. Człowiek stał się osaczony złem, grzechem, a najbardziej przygnębiająca była perspektywa śmierci.
Jednak na świat przyszedł Jezus, który przyniósł odkupienie. Święty Piotr tak o tym pisze: „wiecie, że z odziedziczonego po przodkach waszego złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy”. Jezus przyniósł człowiekowi wyzwolenie i człowiek tego wyzwolenia doświadczy, kiedy uwierzy w moc dokonanego dzieła zbawienia. Rzeczywiście, Piotr pisze o tych, którzy taką właśnie wiarę posiadają: „wy przez Niego uwierzyliście w Boga, który wskrzesił Go z martwych i udzielił Mu chwały, tak że wiara wasza i nadzieja są skierowane ku Bogu”. Wiara i nadzieja sprawiają, że człowiek przeżywa wyzwolenie. Nie jest już osaczony złem. Jeszcze co prawda pojawiają się w jego życiu choroby i czeka go śmierć cielesna, jednak wie, że te trudne doświadczenia mają charakter przejściowy i tymczasowy. Z tą samą wiarą i nadzieją człowiek przyjmuje słowo Boże, które okazuje się być najtrwalszym fundamentem: „jesteście bowiem ponownie do życia powołani nie z ginącego nasienia, ale z niezniszczalnego, dzięki słowu Boga, które jest żywe i trwa. «Wszelkie bowiem ciało jest jak trawa, a cała jego chwała jak kwiat trawy: trawa uschła, a kwiat jej opadł, słowo zaś Pana trwa na wieki»”.
Budowanie życia na wierze i miłości, otwarcie na słowo Boże sprawiają, że człowiek jest zdolny do miłości bliźniego: „skoro już dusze swoje uświęciliście, będąc posłuszni prawdzie celem zdobycia nieobłudnej miłości bratniej, jedni drugich gorąco czystym sercem umiłujcie”. Ten, kto żyje wiarą, nadzieją i miłością, ten przeżywa życie spokojnie i radośnie, widzi jego sens, nawet pośród chorób, cierpień i niedołężności.
