Czuły, bliski, współczujący
„Nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Ten Ktoś, to prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek – Jezus! Przyjaciel, Brat – BÓG! Przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie oznajmił nam wszystko, co usłyszał od Ojca.
zdjęcie: Archiwum prywatne
2026-05-14
Komentarz do fragmentu Ewangelii J 15, 9-17
Vi tydzień wielkanocny
Ewangelia na dziś: „Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i ja Was umiłowałem”. Wierzysz w to?
Bóg czuły – jak ten, co podnosi niemowlę do swego policzka! Pamiętam, gdy dzieci były malutkie, to z wielką czułością tuliliśmy je w swoich ramionach. Głaskanie po policzkach było codziennością. Uspokajało płacz dziecka, a nam dawało uczucie spełnienia, radości i nieopisanego szczęścia z daru nowego życia!
Bóg bliski – każde nasze dziecko, chwilę po urodzeniu i odcięciu przeze mnie pępowiny, było kładzione na piersi żony, na krótką chwilę. Czy Bóg jest właśnie taki? Myślę, że tak. Ale jeszcze o wiele bardziej. „O niebo” bardziej. Bo to Bóg, nie człowiek – i kocha bez warunków!
Bóg współczujący – małe dzieci czasem dużo i często płaczą; bo kolka, bo głód, bo mokry pampers, bo kupka, ząbkowanie, pierwsze skaleczenie... I wtedy biegniesz szybko, co sił, gdy płacz wzywa. Cierpisz, współczujesz – nawet bardziej niż Twoje własne dziecko! Czy Bóg jest właśnie taki? Myślę, że tak. I stokroć bardziej. „O niebo” bardziej. Współczujący – bo to Bóg, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wydał.
„Nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Ten Ktoś, to prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek – Jezus! Przyjaciel, Brat – BÓG!
Przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie oznajmił nam wszystko, co usłyszał od Ojca.
A ja mam tylko „podnieść nóżkę”, jak mówi św. Teresa z Lisieux, i wsiąść do windy, którą są boskie ramiona Ojca, które uniosą mnie do nieba. Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen. Jezu, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham!
