Rozważania Drogi Krzyżowej

Wprowadzenie

Zawsze chciałem wybrać się z Tobą na drogę krzyżową. Miała to być Twoja, Jezu, droga krzyżowa. Chciałem iść bardzo blisko, ale jednak za Tobą. Chciałem Ci pomagać, chciałem Cię pocieszać, podawać rękę podczas upadków, a nawet przemycić łyk zimnej wody. Ale zawsze za Twoimi plecami.

Okazało się, że i w moim życiu przyszła pora, by wyruszyć na „prywatną” drogę krzyżową. Nie metaforycznie, ale realnie. Droga krzyżowa w moim życiu ma niejedno imię. Czasem nazywa się samotność, czasem długotrwałe leczenie, czasem niedołężność, czasem ból rozstania z najbliższymi. Jezu, wierzę, że na każdej z tych moich krzyżowych dróg nie jestem sam.

Stacja I: Jezus skazany na śmierć

Mógłbym skupić się na swoich chorobach i dolegliwościach. Mógłbym adorować swój ból i liczne niedomagania. Mógłbym narzekać, że moje cierpienia nigdy się nie skończą.

Zamiast tego, chcę z miłością popatrzeć na Jezusa, który przyjmuje na siebie niesprawiedliwy i krzywdzący wyrok. Chcę prosić Go, by w każdej Jego Ranie pomógł mi dostrzec źródło mojego uzdrowienia i umocnił mnie na czas przyjmowania niepomyślnych wiadomości, trudnych diagnoz i złych rokowań.

Stacja II: Jezus bierze krzyż

Chyba tylko moje trudności i cierpienia są tak ogromne i przygniatające. Chyba tylko ja muszę zmagać się z tak niewyobrażalnym ciężarem. Chyba tylko mnie spotkała tak wielka niesprawiedliwość i krzywda...

Kiedy ulegam pokusie ciągłego narzekania, dopomóż mi, Jezu, bym nigdy nie ośmielił się złorzeczyć Tobie. Ustrzeż moje serce przed zgorzknieniem, buntem i pretensjami. Nie dopuść, abym kiedykolwiek zapomniał, że to Ty wziąłeś na siebie krzyż, który był przeznaczony dla mnie.

Stacja III: Pierwszy upadek

Tak bardzo martwię się ostatnimi wynikami badań. Tak wielką niepewność czuję, gdy pomyślę, że znów muszę iść do szpitala. Tak strasznie boję się kolejnej chemii. Jak ja to wszystko wytrzymam? Strach o siebie i swoje życie odbiera mi zdolność trzeźwego myślenia.

Ale na mojej krzyżowej drodze nie jestem sam. Obok mnie jest Jezus. Idzie i upada ze mną. On wcześniej wziął na Siebie wszystkie bóle i obawy, które teraz są moim udziałem. On pierwszy poznał wszystkie trudy, niesprawiedliwości i cierpienia.

Stacja IV: Jezus spotyka Matkę

Kiedy cierpię, Maryja jest blisko mnie. Ona dobrze wie, co to znaczy odczuwać samotność, strach o najbliższych, obawę przed niepewnym jutrem. Jeszcze na długo przed męką Syna przeszła drogę niezrozumienia, trudnych pytań, rezygnacji z własnych planów. A potem, gdy Jej serce weszło w otchłań Jezusowej męki, zrozumiała do końca, że ostatnie słowo zawsze należy do Miłości.

Maryjo, Przewodniczko do Raju, gdy przyjdzie czas, przeprowadź mnie bezpiecznie na drugi brzeg, ku pełni Życia.

Stacja V: Pomoc Cyrenejczyka

Bywa, że nie doceniam kogoś, kto w każdej sytuacji troszczy się o mnie. Jest na każde moje zawołanie, opiekuje się mną w chorobie, bez względu na porę zawsze odbiera telefon. Może tak bardzo spowszedniała mi już czyjaś obecność, że nie zauważam, jak wierną miłością jestem kochany.

Dziękuję dzisiaj za wszystkie osoby – najbliższych w rodzinie, lekarzy, pielęgniarki, kapelanów, które podobnie jak Szymon – dostrzegają moje potrzeby i troszczą się, aby im zaradzić.

Stacja VI: Weronika ociera twarz Jezusowi

Tak bardzo czekam, by ktoś mnie odwiedził. Tak bardzo ucieszyłbym się każdym spotkaniem. W szpitalnych drzwiach wypatruję znajomych twarzy i serdecznych uśmiechów. Tutaj czas się dłuży i trudno poradzić sobie z gonitwą myśli.

A jednak ktoś o mnie pamięta. Przychodzi, przynosi kompot, siada obok, gładzi policzek. Jak niewiele czasem potrzeba, by drugi człowiek nie czuł się samotny. Czasem wystarczy drobny gest, który zmienia wszystko.

Stacja VII: Drugi upadek

Jak długo jeszcze będę czekać na wizytę u specjalisty? Kiedy w końcu uda mi się zrobić komplet badań? Do ilu lekarskich gabinetów będę musiał zapukać, by otrzymać skuteczną pomoc? Czy lekarz znajdzie dla mnie czas i potraktuje mnie życzliwie?

Chociaż w krętych korytarzach przychodni czasem czuję się jak Jezus w drodze na Golgotę, nie tracę nadziei, że Bóg o wszystko się zatroszczy i kolejny raz mnie podźwignie.

Stacja VIII: Jezus pociesza płaczące niewiasty

Nieraz zdarza się, że rozpaczliwie i z bólem serca szukam wygodniejszej pozycji w łóżku, skutecznego lekarstwa na bezsenność albo ulgi dla wykrzywionych reumatyzmem dłoni. Czasem z bezradności jestem w stanie już tylko płakać. Ale czy łzy są oznaką słabości? Czy płacz jest dowodem na to, że się poddałem? Nie. Płacz uczy pokory wobec Boga i ludzi. Jest dowodem na to, że mam kochające serce, że umiem poprosić o pomoc i że nie jestem samowystarczalny.

Najważniejsze, aby w bolączkach codzienności nie tylko szukać pocieszenia, ale także umieć pocieszać innych.

Stacja IX: Trzeci upadek

Choćbym nawet został powalony na ziemię przez największy ból, choćbym nawet usłyszał najtrudniejszą diagnozę, choćbym nie miał siły, by zmierzyć się z kolejnym dniem, choćbym stracił całą nadzieję i został opuszczony przez wszystkich – Ty, Boże, nigdy nie pozwól mi zapomnieć, że od zawsze jestem Twoim umiłowanym dzieckiem, które podnosisz z prochu ziemi.

Stacja X: Odarcie Jezusa z szat

Moja choroba i niepełnosprawność są nieraz powodem odrzucenia i wyśmiania przez innych. Czuję na sobie wówczas nieżyczliwość ludzkich spojrzeń, słyszę drwiące uwagi. Przez swoją słabość stałem się pośmiewiskiem
i obiektem kpin.

W najtrudniejszych chwilach widzę Ciebie, Jezu – wyszydzonego i nagiego Króla żydowskiego. Proszę Cię o męstwo, bym w obliczu doznanej krzywdy, umiał zachować się z godnością i ani na chwilę nie zapomniał, że noszę w sobie Twoje podobieństwo.

Stacja XI: Jezus przybity do krzyża

Choroba i starość krok po kroku pozbawiają mnie wszystkiego. Zabierają mi sprawność, poczucie bezpieczeństwa, niezależność, pewność siebie. Jestem coraz bardziej bezradny i zdany na pomoc innych. Tobie, Jezu też zabrano wszystko i unieruchomiono na krzyżu.

Czy jednak naprawdę nie mam już nic, co mógłbym dać i ofiarować? Czy jestem całkowicie bezużyteczny? W chwilach mojej największej słabości i kruchości Bóg bierze mnie w ramiona. Cieszy się mną. W Jego oczach jestem wówczas najcenniejszą perłą.

Stacja XII: Śmierć Jezusa

Gdy myślę o swojej wieczności i o spotkaniu z Bogiem, zadaję sobie pytanie, jakie będzie to najważniejsze spotkanie mojego życia? Czy powinienem się bać tego spotkania? Czy śmierć jest bolesna? Czy w ostatniej chwili blisko mnie będzie ktoś kochający? Odpowiedzi na te wszystkie pytania udziela mi, Jezu, Twój krzyż.

Stacja XIII: Jezus zdjęty z krzyża

Tyle już razy życie zaskakiwało mnie jakimś bolesnym wydarzeniem albo trudną sytuacją. Choroba, samotność, śmierć bliskiej osoby. Wówczas zawsze ogarniał mnie lęk, że sobie nie poradzę, że to ponad moje siły. Wtedy na szczęście w porę przypominałem sobie scenę zdjęcia Jezusa z krzyża, i zapewnienie, że dla Boga nie ma nic niemożliwego.

Stacja XIV: Jezus złożony w grobie

Chciałbym umieć świadczyć o Jezusie w każdej sytuacji życia – także w tej najtrudniejszej. Chciałbym być Jego świadkiem, gdy nie wszystko układa się po mojej myśli, gdy muszę godzić się z upływem lat, gdy moi najbliżsi porzucają wiarę, gdy stoję nad grobem ukochanej osoby. Chciałbym wówczas zachować ufność w triumf Bożego królestwa, wbrew wszystkiemu głosić, że Bóg jest Miłością i z nadzieją oczekiwać poranka zmartwychwstania.

Autorzy tekstów, Cogiel Renata Katarzyna, Najnowsze, bieżące