„Dni człowieka są jak trawa...”

Numer listopadowy „Apostolstwa Chorych” niemal w całości poświęcony jest tematyce związanej z eutanazją (eutanasia, gr. „dobra śmierć”). Wokół tego zagadnienia, a także wokół problematyki cierpienia i umierania, skupiona będzie również międzynarodowa konferencja naukowa z okazji 100-lecia Apostolstwa Chorych, którą szeroko zapowiadamy na początku bieżącego wydania. Tematyka ta, a także listopadowy czas zadumy nad życiem i przemijaniem skłoniły mnie, aby podzielić się pewnym ważnym wydarzeniem z mojego życia, które miało miejsce blisko 6 lat temu.

15 lutego 2020 roku podczas kąpieli zatrułam się tlenkiem węgla. Straciłam przytomność i przez ponad 15 minut mój mózg był poważnie niedotleniony. Byłam bliska śmierci. Dodam, że dzień ten był dla mnie ważny, ponieważ 15 lutego przypada rocznica śmierci mojej Mamy i ks. Michała Rękasa, założyciela Apostolstwa Chorych w Polsce. Ten szczegół – jak wierzę – okazał się istotny dla finału tego dramatycznego wydarzenia.

Mój tata, który znalazł mnie leżącą na podłodze w łazience, wezwał karetkę pogotowia. Medycy przyjechali w ciągu kilku minut i udzielono mi fachowej pomocy. W karetce wiozącej mnie na sygnale do szpitala, odzyskałam świadomość. Pamiętam dobrze, że kiedy się ocknęłam i dotarło do mnie, co się stało i gdzie jestem, jedną z moich pierwszych myśli była mniej więcej taka modlitwa skierowana do Pana Jezusa: „Panie Jezu, nie chcę umierać, chcę nadal żyć, ale jeśli Ty chcesz zabrać mnie teraz do Siebie, to jestem gotowa na spotkanie z Tobą. Niech się wypełni Twoja wola”.

Przyznaję ze wstydem, że nie zawsze jestem gotowa na spotkanie z Bogiem, tak jak w tamto zimowe popołudnie. Zdarza mi się czasem lekceważyć poważne zło i zaczynać dzień bez stanu łaski uświęcającej. Zdarza mi się odkładać spowiedź i nie wykorzystywać okazji do czynienia dobra. Zdarza mi się sprawy ludzkie przedkładać nad Boże i bagatelizować własne zbawienie. Powie ktoś, że to nic wielkiego, że wszyscy jesteśmy grzesznikami, że „każdy tak ma”. Nawet jeśli tak jest, wcale nie uspokaja to mojego sumienia. Wręcz przeciwnie – mobilizuje mnie do większej niż dotąd uważności na grzech i jego konsekwencje.

Wypadek z 15 lutego 2020 roku uświadomił mi na nowo kruchość ludzkiego życia, tym bardziej, że dwa tygodnie później w Polsce rozpętała się pandemia COVID-19 i przez długi czas zdrowie nas wszystkich było poważnie zagrożone. Zrozumiałam, że naprawdę „dni człowieka są jak trawa, kwitnie jak kwiat na polu; ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma” (Ps 103, 15-16).

Wolą Pana Jezusa było, abym przeżyła i wróciła do zdrowia i pełni sił. Czas mojej rekonwalescencji i odzyskiwania wydolności trwał wiele miesięcy, bo mój delikatny organizm musiał zmierzyć się z trudnymi konsekwencjami zatrucia czadem. Był to jednak nie tylko czas walki o zdrowie i powrót do normalnego funkcjonowania. Przede wszystkim był to czas wielkiej wdzięczności Panu Bogu za życie i podarowanie mi go na nowo. Jestem Bogu wdzięczna także za tajemnicę świętych obcowania, o której szczególnie w listopadzie warto sobie przypominać. Wierzę głęboko, że moja śp. Mama i śp. ks. Michał Rękas wstawili się za mną u Boga, by pozwolił mi dalej żyć. Wierzę, że stali u mego boku razem z moim Aniołem Stróżem.

Dzisiaj, po prawie 6 latach od tamtych dramatycznych wydarzeń jestem pewna, że moje życie zawsze było, jest i będzie w Bożych rękach. Uwielbiam Go w Jego wielkim Miłosierdziu i proszę, aby nigdy nie pozwolił mi zapomnieć, że na dobrą śmierć przygotowuje się przez dobre życie oraz że „dobrą śmiercią”   jest tylko ta, której godzinę wyznaczy On sam.

---

Zobacz całą zawartość numeru ►

Autorzy tekstów, Cogiel Renata Katarzyna, Miesięcznik, Numer archiwalny, 2025nr11, Z cyklu:, Z bliska