O wsparciu króla dobrym słowem i modlitwą

Z Księgi Psalmów. Bóg jest większy od ziemskich władców. Proszę o otwarcie Pisma świętego na Psalmie 20.

zdjęcie: WWW.CANSTOCKPHOTO.PL

2018-10-31

W starożytnym Izraelu istniał zwyczaj modlitwy za króla, który miał wyruszyć na wy­prawę wojenną. W trakcie tej modlitwy składano również ofiary (zob. np. 1 Sm 7, 8-9). Czasem i sam władca czynił to osobiście (zob. wers 4, gdzie psalmista odniósł się do dwóch rodzajów ofiar: spożywczej i mięsnej, która zazwyczaj była spalana. Zobacz także: 1 Sm 13, 9-12; 2 Krn 20, 6-22). Prawdopodobnie podczas sprawowania tych obrzędów śpiewano także ten psalm.

Ze względu na eksponowanie w nim osoby króla, utwór ten przynależy do grupy tzw. „Psalmów królewskich” (Ps 2; 18; 20; 21; 45; 72; 89; 101; 110; 132, 144). Członkowie narodu, nad którym sprawował on władzę, modlili się w jego intencji (wersy 2-6), będąc równocześnie pewni wsparcia, jakiego Bóg udzieli kró­lowi (wersy 7-9). W modlitwie końcowej wszyscy oni przyzywali Bożej opieki dla swojego władcy (wers 10). Możemy przyjąć, że pieśń ta była wykonywana w świątyni jerozolimskiej z podziałem na chóry. Pierwszą część (wersy 2-6) mogli śpiewać kapłani wraz z lewitami, a drugą (wersy 7-9) zebrany lud. Ostatni wers był wykonywany przez wszystkich uczestników liturgii.

Psalm nie zawiera żadnych bezpo­średnich informacji dotyczących hi­storycznego kontekstu jego powstania. Z wersu 2 dowiadujemy się jedynie, że król przeżywał „dzień utrapienia”, co mogło wiązać się z niebezpieczeństwem związanym ze zbliżającą się batalią wo­jenną lub z poważnymi trudnościami powstałymi w samym królestwie. Dalsze wersy (6.8) tej pieśni wskazują raczej na pierwszą możliwość – zagrożenie militarne. Lud jest przy swoim władcy. Wspiera go modlitwą i życzeniami (wer­sy 3-5). Jego zwycięstwo będzie również ich zwycięstwem, a jego porażka będzie ich porażką (wers 6).

W całym utworze wyróżnia się wers 7. Wypowiedź w nim zawarta została zapisana w pierwszej osobie liczby po­jedynczej i stanowi swego ro­dzaju „proroczą pewność” (zob. np.: Iz 30, 15-18; Za 4, 6). Tak mógł wypowiedzieć się kapłan, który przewodniczył modlitwie w świątyni lub sam psalmista, który był głęboko przekona­ny o opiece Boga nad królem. W wersie tym monarcha został nazwany „pomazańcem”, co podkreśla jego wy­bór przez Boga oraz powierzenie mu szczególnej misji (zob.: 1 Sm 16, 1-13; Ps 2, 2; 18, 51).

W kolejnych wersach (8-9) autor wskazał na dwa źródła siły (pewności, bezpieczeństwa) w życiu ludzi jemu współczesnych. Pierwsze z nich opiera się na środkach doczesnych (rydwany, konie), a drugie na zaufaniu Bogu (wers 8). Rydwany i konie symbolizowały potę­gę i władzę (zob. np.: Joz 17, 16-18; 1 Sm 13, 5). Wraz z rozwojem swojego pań­stwa zaczęli posługiwać się nimi również Izraelici (zob. 1 Krl 10, 26), ale nie w nich pokładali swoją siłę, lecz w wierności Bogu. Sąsiednie potęgi upadały, a oni wciąż trwali (wers 9), zapisując kolejne karty swojej historii.

Ostatni wers Psalmu scala wszystkie głosy modlącego się chóru. Zwracając się bezpośrednio do Jahwe, proszą Go za swoim królem. Stając przed Bogiem, wspierają człowieka. W modlitwie „wy­słuchaj nas” jest również „wysłuchaj go” (tj. króla), czyli „zrealizuj wszystkie jego plany” (wers 5).

Psalm 20 jest modlitwą za króla, ale nie wyrazem kultu jego osoby. To ważne jeśli weźmiemy pod uwagę re­ligijno-kulturowy kontekst powstania tej pieśni. W ościennych kra­jach obdarzano króla boską czcią. Tymczasem dla narodu wybranego król był pomazań­cem Bożym, ale nie bóstwem. Jak każdy człowiek potrzebował dobrego słowa i wspierającej go modlitwy. Psalm 20 jest również świadectwem mądrości i dobroci wład­cy. Lud, któremu przewodził, wstawiał się za nim u Boga. W ich oczach był człowiekiem, którego pragnęli wspo­móc swoją modlitwą. Wyrażała ona ich szacunek i troskę o niego.

W Nowym Testamencie Apostoł Paweł radził: „Polecam więc przede wszystkim, by prośby, modlitwy, wspól­ne błagania, dziękczynienia odprawiane były za wszystkich ludzi: za królów i za wszystkich sprawujących władzę, aby­śmy mogli prowadzić życie ciche i spo­kojne z całą pobożnością i godnością” (1 Tm 2, 1-2).


Zobacz całą zawartość numeru

Autorzy tekstów, Ks. Wilk Janusz, Miesięcznik, Numer archiwalny, 2018nr11, Z cyklu:, Biblijne co nieco, Teksty polecane

Kim jesteśmy?

Rozważania różańcowe

nd pn wt śr cz pt sb

28

29

30

31

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

27

28

29

30

31

1

2

3

4

5

6

7

Dzisiaj: 26.08.2019