Lekcja z Taboru

Oślepiający blask na szczycie góry Tabor rozrywa nocną ciemność i staje się momentem, w którym ziemska rzeczywistość na chwilę ustępuje miejsca wiecznej chwale Boga. Jezus zabiera ze sobą trzech najbliższych uczniów na miejsce odosobnienia, aby w ciszy i trudzie wspinaczki przygotować ich na to, co ma nadejść. W czasie modlitwy zachodzi niezwykła przemiana, gdy Jego twarz zaczyna jaśnieć niczym słońce, a codzienne, zakurzone podróżą szaty stają się lśniąco białe, manifestując pełnię Jego boskiej natury, ukrytej dotąd pod postacią zwykłego człowieka. W tym nadrealnym świetle ukazują się Mojżesz i Eliasz, reprezentujący Prawo i Proroków, którzy rozmawiają z Mistrzem o Jego bliskiej męce i odejściu, jakie ma dokonać się w Jerozolimie. Dla przerażonych i jednocześnie zachwyconych uczniów ten widok staje się doświadczeniem granicznym, wywołującym pragnienie zatrzymania czasu i wybudowania trzech namiotów, byle tylko nie wracać do trudnej codzienności. Chwilę później ogarnia ich jednak świetlisty obłok obecności Boga, z którego rozlega się potężny głos Ojca, ogłaszający Jezusa umiłowanym Synem i nakazujący bezwzględne posłuszeństwo Jego słowom. Przerażeni apostołowie upadają na twarze przed majestatem Stwórcy, a lęk opuszcza ich dopiero wtedy, gdy Jezus podchodzi, dotyka ich i nakazuje im wstać, ukazując się znów w swojej zwyczajnej, ludzkiej postaci. Schodząc z góry ku dolinie, uczniowie niosą w sobie tajemnicę, o której mają milczeć aż do zmartwychwstania, jednak to doświadczenie na zawsze wpisuje się w ich serca. Przemienienie na Taborze staje się dla każdego człowieka zaproszeniem do oderwania się od codziennego zgiełku i symbolem nadziei, która przypomina, że nawet w obliczu największego mroku i nadchodzącego krzyża, ostateczne słowo zawsze należy do Bożego światła.

Przemienienie na Górze Tabor to wielka lekcja nadziei, którą Jezus dał swoim uczniom w bardzo trudnym momencie. Niedługo potem miał przecież zostać aresztowany i ukrzyżowany. Jezus wiedział, że dla Jego przyjaciół widok Jego cierpienia i śmierci będzie ogromnym szokiem, który może zniszczyć ich wiarę. Dlatego zabrał trzech z nich na górę i na chwilę pokazał im swoje boskie oblicze. Chodziło o to, aby w te najciemniejsze chwile Wielkiego Piątku apostołowie pamiętali, że cierpiący na krzyżu Jezus to ten sam potężny Bóg, a śmierć nie jest końcem, tylko drogą do zmartwychwstania.

To wydarzenie pokazuje, że cała historia zbawienia tworzy spójną całość. Obok Jezusa pojawili się Mojżesz i Eliasz, którzy żyli setki lat wcześniej i byli najważniejszymi postaciami Starego Testamentu. Ich obecność była znakiem, że Jezus jest dokładnie tym Mesjaszem, na którego wszyscy czekali i o którym pisali prorocy. Dodatkowo z nieba odezwał się głos samego Boga Ojca, który potwierdził, że Jezus jest Jego ukochanym Synem i że to Jego powinniśmy w życiu słuchać.

Dzisiaj wydarzenie z Góry Tabor to także ważna wskazówka, jak radzić sobie z codziennością. Kiedy Piotr zobaczył to niesamowite światło, poczuł się tak dobrze, że chciał tam zostać na zawsze i budować namioty. Jezus jednak kazał wszystkim zejść na dół, do normalnego życia, do chorych i potrzebujących ludzi. To uczy nas, że piękne chwile, które przeżywamy na modlitwie czy w momentach szczęścia, nie są po to, żeby się w nich zamknąć i zatrzymać się na nich. One mają dać nam siłę na czas trudnych doświadczeń i pobudzić nas do służenia innym, kiedy z powrotem schodzimy w dolinę życia.