Ogień Ducha
Kiedy przychodzi Duch Święty w życie człowieka i zostaje przyjęty, zaczynamy doświadczać Bożego Życia w nas. Wszystko zaczyna się klarować.
2026-05-24
Komentarz do fragmentu Ewangelii J 20, 19-23
Niedziela Zesłania Ducha Świętego
Drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami
Przyszedł Jezus – pokój Wam
Pokazał im ręce i bok – rany
Ja was posyłam
Tchnął na nich
Weźmijcie Ducha Świętego
Którym odpuścicie grzechy są im odpuszczone
Którym zatrzymacie są im zatrzymane
Zesłanie Ducha Świętego to finalny „akord” Tajemnicy Paschalnej. Tu następuje owocna asymilacja przyjścia pokornego i uniżonego Pana Jezusa na ten świat. On przychodzi po mimo drzwi zamkniętych do tych, którzy chcą Go, ale się boją. Dlaczego się boją? Boją się bo… grzech. Po pierwszym grzechu Adam się wystraszył, bo zrozumiał, że stracił wszystko...bo jestem nagi”. Owocem grzechu jest utrata Boga, który jest miłością i potężny strach w tylu ludzkich historiach.
Dziś Kościół celebruje wielkie otwarcie, możliwość nowej szansy w Jezusie. To On „otwiera” niebo, by Ojciec rozlał obfitość miłości przez Ducha Świętego na tych, którzy uwierzyli Jezusowi i Go przyjęli. To oni i tylko oni otrzymują moc, by stali się dziećmi Boga w Jezusie na nowo. Kiedy przychodzi Duch Święty w życie człowieka i zostaje przyjęty, zaczynamy doświadczać Bożego Życia w nas. Wszystko zaczyna się klarować. Dlatego Pismo Święte próbując wyjaśnić tę tajemnicę porównuje Ducha Świętego między innymi do ognia, wody. Te przykłady pomagają zrozumieć działanie Bożego Ducha w nas.
Obrazy te bardzo mocno przemawiają do wyobraźni ludzi z Zambii, gdzie posługuję. Pozwólcie, że pochylę się nad nimi właśnie w takim afrykańskim kontekście. Duch Święty jest jak ogień. Kiedy kończy się pora deszczowe i ustają deszcze na niemal sześć miesięcy cała świeżość bujnej roślinności, szczególnie trawy często wysokie nawet na prawie dwa metry usychają. Kiedy pali się taki „buszowy” las to wypala wszystko tak, że zostają jedynie czarne popioły. Ale dzieje się rzecz przedziwna, na tych czarnych wypalonych przestrzeniach wkrótce pojawi się malutka świeża zielona trawa. Trzeba aby Duch Święty wypalił wszystko, co szatańskie w nas, cały ten potworny szpetny brud, wszystko, co niepożyteczne, by pojawiło się pożyteczne nowe życie w Jezusie. Albo woda jak wcześniej wspomniałem po sześciomiesięcznej przerwie zaczyna spadać na dosłownie skamieniałą ziemię. Pierwsze, co się dzieje: wszystkie węże i robaki wychodzą ze skrytek a łatwiej się przed nimi uchronić, bo są widoczne. I podobnie kiedy zstępuje Duch Święty do zatwardziałej duszy człowieka przepędza innego ducha, szatana... i jego sprawki i jego całą szpetotę. Zło kiedy jest ujawnione, nazwane, odkryte ucieka, nie jest już groźne bo jest zdemaskowane. Kiedy przychodzi Duch Święty przekonuje o grzechu, który niszczy wszystko to co Boże, co piękne w nas. Jezus wyraźnie mówi, że są tacy posłani, którzy w mocy Ducha Świętego mają moc odpuszczania grzechu. Spowiedź święta, trudny sakrament prawdy… ale i miłości. Spowiedź przeżyta w Duchu Świętym daje moc, by Jezusowi samemu w obecności Jego kapłana szczerze i ufnie i z pokorą wyznać swój grzech i zacząć nowe życie z Boga.
Te obrazy są jedynie małą pomocą w naszym życiu w Bogu. Nie ma pokoju serca, to może warto się temu przyjrzeć. Być może idzie o to, że w „skrytkach” duszy jest mnóstwo zakamuflowanego zła. Proś Ducha Świętego, by ci pomógł „zdemaskować” konkretny grzech i nazwać go po imieniu. To nic innego jak porządny rachunek sumienia. Potem proś o łaskę „wstrętu” do tego, co pochodzi od złego ducha. To żal za grzechy. Potem proś Ducha Świętego o łaskę mocnego postanowienia poprawy – by na serio odrzucać grzech, zaraz kiedy przyjdzie pokusa. Nie zgadzać się na myśl grzeszną, która się pojawia lub też przeglądasz strony internetowe...i tzw shorty zachęcają, by otworzyć „to czy tamto”. Aktem woli powiedz NIE.
Prośmy zatem Ducha Świętego o dobrą spowiedź. Kiedy ostatni raz odbyłeś dobrą spowiedź?
