Mądrość oczekiwania

Komentarz do fragmentu Ewangelii Łk 2, 22-35
5 dzień Oktawy Bożego Narodzenia
 

Im bardziej „wzrastam w latach”, czemu - w moim przypadku -  niestety nie zawsze towarzyszy „wzrastanie w mądrości”, im bardziej zbliżam się do Symeonowego wieku, tym bliższy staje mi się fragment dzisiejszej Ewangelii spisanej piórem św. Łukasza. Choć nawiązuje on do dnia ofiarowania Pana Jezusa w świątyni, to jednym z głównych bohaterów tego fragmentu, poza Świętą Rodziną, jest pewien świątobliwy starzec o imieniu Symeon. Jak wynika z opisu Ewangelisty przeżył on już wiele lat. To były różne lata. Zapewne niektóre z nich wypełniała radość, miłość, ludzka życzliwość, zaś inne - jak to bywa w życiu każdego człowieka - zwłaszcza starszego, nie były wolne od trosk, rozczarowań, cierpień i… samotności.

Do tego lata te - rok po roku - zdawały się upływać coraz szybciej i szybciej. Na twarzy Symeona przybywało zmarszczek, coraz wolniej przemierzał te same, znane od lat ścieżki, coraz niżej i niżej pochylały się jego plecy.

Ale to nie były zmarnowane lata. Nie przypominały wegetacji. Symeon odznaczał się mądrością, dzięki której wiedział, że można je będzie wymienić na wieczność, a już tu na ziemi próbować zmienić je w miłość i szczęście. Symeon, wiedział, że szczęście człowieka rodzi się z… Oczekiwania.

Życie ma sens, jeśli się jeszcze na coś czeka. Jak wielkim smutkiem tchnęło wyznanie pewnej starszej kobiety, które kiedyś, w okresie przedświątecznym, usłyszałam z jej ust: „Nie mam już nikogo bliskiego, nic mnie nie cieszy, na nic już nie czekam…”.

A przecież tak nie musi być. Można mieć za sobą wiele lat życia, można na co dzień doświadczać smutku i cierpienia, można naprawdę utracić bardzo wiele, a mimo wszystko zachować to, co nadaje smak naszemu życiu: radość bycia dla drugich i  radość oczekiwania.

W ten sam sposób można czekać nawet na własną śmierć, bo ona przecież tylko „kończy jedno dzieło, a rozpoczyna inne, piękniejsze” – jak napisał kiedyś pewien katolicki prozaik

Tak właśnie czekał Symeon, któremu Duch Święty objawił, że nie umrze, póki nie zobaczy Mesjasza. I doczekał się. Gdy „rodzice wnosili dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił:
«Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela».

Jak upływa czas mojego oczekiwania? Czy lata, dni i godziny mojego życia rzeczywiście zbliżają mnie do spotkania z Bogiem i czy potrafię – gdy nadejdzie pora – z radością złożyć je u stóp Boga? Symeonie naucz mnie wzrastania w mądrości oczekiwania

Autorzy tekstów, Dajmund Danuta, Rozważanie, Komentarz do ewangelii