Dzisiaj święto Przemienienia Pańskiego

6 sierpnia Kościół katolicki obchodzi Święto Przemienienia Pańskiego, zwane także epifanią lub teofanią. Liturgia tego dnia wspomina opisane w ewangeliach wydarzenie, przez które Chrystus objawił swoje bóstwo.

Giovanni Bellini, Przemienienie Pańskie

zdjęcie: www.wga.hu

2019-08-06

Czytany w liturgii ewangeliczny opis Przemienienia Pańskiego pełen jest znaczeń symbolicznych: góra, światło i obłok są w Biblii charakterystyczne dla objawień Boga. „Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich” (Mt 17, 1). Twarz Jezusa zajaśniała jak słońce, szata była biała jak światło, ukazali się też Mojżesz i Eliasz, a z obłoku dobiegł głos Boga.

Są oni świadkami, którzy potwierdzają widzenie Apostołów i wskazują, że całe objawienie prowadzi do Jezusa. Dodatkowym i niepodważalnym uwierzytelnieniem jest głos Ojca, który mówi: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!” (Mt 17, 5).

Przemienienie Jezusa miało umocnić wiarę Apostołów oraz przygotować ich na przeżycie męki i śmierci Jezusa. Przemienienie ukazuje też, że do chwały objawionej przez Jezusa dochodzi się przez cierpienie i śmierć. Tak jak każda teofania (czyli objawienie bóstwa), Przemienienie Pańskie budzi fascynację i zachwyt, ale zarazem lęk, dlatego św. Piotr powiedział najpierw: „dobrze, że tu jesteśmy”, a w chwilę później uczniowie „upadli na twarz i bardzo się zlękli”.

W chrześcijaństwie wschodnim święto Przemienienia obchodzone było już w V wieku. Do dziś zajmuje ono w liturgicznym kalendarzu chrześcijańskiego Wschodu jedno z najważniejszych miejsc. Przemienienie jest też bardzo częstym motywem ikonografii wschodniej.

Na Zachodzie pierwsze wzmianki o tym święcie pochodzą z VII i VIII wieku. Bardziej upowszechniło się ono w okresie wypraw krzyżowych, kiedy bardzo popularne były pielgrzymki do Ziemi Świętej, w tym także na Górę Tabor, uznawaną za górę przemienienia.

W 1457 r. papież Kalikst III, jako wyraz wdzięczności za zwycięstwo nad Turkami odniesione 6 sierpnia 1456 r. pod Belgradem, wprowadził je do liturgii całego Kościoła katolickiego. W 1964 r. Górę Tabor odwiedził papież Paweł VI, który jako pielgrzym przemierzał Ziemię Świętą.

Opisując Przemienienie Pańskie, św. Marek Ewangelista użył greckiego słowa metemorfothe (por. Mk 9, 2), które ma o wiele głębsze znaczenie niż „przemiana”. Termin grecki oznacza dokładnie „zmienić formę zewnętrzną (morfe), kształt; przejść z jednej formy zewnętrznej do drugiej". Chrystus okazał się tym, kim jest w swojej naturze i istocie – Synem Bożym. Przemienienie pozwoliło Apostołom zrozumieć, jak mizerne i niepełne są ich wyobrażenia o Bogu.

Dzisiejsze święto przypomina o dwóch ważnych aspektach naszego życia. Po pierwsze, uświadamia nam, że nasze przebywanie na ziemi nie jest ostateczne, że przyjdzie czas, kiedy Pan odmieni nas wszystkich, a wówczas nawet nasze ciała w tajemnicy zmartwychwstania uczyni uczestnikami swojej chwały.

Po drugie, Przemienienie to równocześnie zadanie pozostawione przez Chrystusa Jego wyznawcom. Dla osiągnięcia wiecznego szczęścia, konieczna jest stała przemiana duchowa, wewnętrzne, wytrwałe naśladowanie Chrystusa. Ta przemiana musi dokonywać się już tu, na ziemi, by mogła dojść do swej pełni w wieczności. W drodze ku wieczności uczeń Jezusa musi być Mu wierny: myślą, słowem i postępowaniem. A wtedy, zgodnie z obietnicą Chrystusa, będziemy królować razem z Nim tam, gdzie – za Piotrem – będziemy mogli powtarzać: „Mistrzu, jak dobrze, że tu jesteśmy”.

Autorzy tekstów, KAI, Najnowsze

Kim jesteśmy?

Rozważania różańcowe

nd pn wt śr cz pt sb

28

29

30

31

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

27

28

29

30

31

1

2

3

4

5

6

7

Dzisiaj: 21.08.2019