Świadectwo wiary

„Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych”.

2017-10-21

I Rok czytań
Łk 12,8-12

 

Żyjemy w czasach, w których swoich przekonań, zwłaszcza religijnych, nie wypada eksponować, a najlepiej w ogóle ich nie ujawniać. Postawa jakże praktyczna i wygodna! Nic zatem dziwnego, że wielu z całym przekonaniem twierdzi, że religia to ich „prywatna sprawa”, zaś jawne praktyki religijne nie przystają do współczesności i powinny być wstydliwie zamknięte w przestrzeni wyznaczonej murami świątyń – tych „ostatnich reliktów ciemnogrodu”.

Jeszcze kilka lat temu napisałabym, że „dziś nikt nie musi umierać za wiarę”, ale obecnie, wobec coraz bardziej dramatycznych doniesień o prześladowaniach chrześcijan – nierzadko krwawych i okrutnych – do których dochodzi coraz częściej w wielu zakątkach świata, takie stwierdzenie byłoby zakłamywaniem rzeczywistości. Znów, jak w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, jakże aktualne i czytelne wydają się słowa ostrzeżenia o obietnicy Jezusa przytoczone piórem św. Łukasza w dzisiejszej Ewangelii: „Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych”.

W sytuacjach, kiedy tak bardzo potrzeba światu świadectwa dobrego, chrześcijańskiego życia, jego brak można rozpatrywać w kategoriach zaparcia się Chrystusa. Nasze milczenie może być równoznaczne z przyzwoleniem na laicyzację wszystkich dziedzin ludzkiego życia, na odbieranie prawa do życia nienarodzonym, osobom chorym i starszym, na prześladowanie z powodu przekonań religijnych.

Świadectwo składane życiem ma wielką wartość, ale nieraz sytuacja wymaga od nas posłużenia się słowem. Sprawa wcale nie jest łatwa, za to łatwo tu o wymówkę: „nie mam daru przekonywania”, „nie wiem, co mógłbym powiedzieć wobec argumentów moich oponentów itd., itp. Jezus przychodzi nam w tej sytuacji z pomocą i rozwiewa nasze leki i wątpliwości, mówiąc:  Kiedy was ciągnąć będą do synagog, urzędów i władz, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, bo Duch Święty nauczy was w tej właśnie godzinie, co mówić należy”.

Autorzy tekstów, Dajmund Danuta, Rozważanie

Kim jesteśmy?

Rozważania różańcowe

nd pn wt śr cz pt sb

30

1

2

3

4

7

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

Dzisiaj: 21.07.2019